Interview met Jarko Weering door Dorpsklanken.

Hier staat een foto waar Jarko Weering geïnterviewd wordt door Frans Nuninga (Dorpsklanken).

Ik ben uit de raad maar de raad is niet uit mij

Door Frans Nuninga (Dorpsklanken).

Eelde, 12 april 2018.

De gemeenteraadsverkiezingen hebben in Tynaarlo heel wat stof doen opwaaien. De winnaars zijn druk bezig om een brede coalitie te smeden en de verliezers likken hun wonden. Vertrekkend raadslid Jarko Weering (Gemeentebelangen) vindt zichzelf géén verliezer. Hij moet zijn plek aan de raadstafel afstaan aan Hilde Kamminga die met voorkeurstemmen is gekozen. De zetelruil is in goed overleg gegaan. Sans rancune. Dorpsklanken keek met hem terug op acht jaar raadswerk en naar de toekomst.

“Ik ben er twee dagen ziek van geweest”, verzucht Weering, “het raadswerk is prachtig mooi om te doen!” Graag was hij in de volgende periode gebleven, maar de kiezers bepaalden anders. “Hilde wilde al heel lang graag in de raad. Ik heb haar in het afgelopen jaar wegwijs gemaakt in de gemeentepolitiek. Nu ik plaats moet maken heb ik daar geen spijt van!” benadrukt Weering. Dat siert hem. Bij zijn afscheid, vorige week, noemde burgemeester Thijssen hem ‘een heer’. En dat was niet overdreven. Hij zeurt niet over wat er is gebeurd, maar zéér doet het wel. Weering: “Het is, wat het is. Ik sta er nu buiten en ik mis de directe betrokkenheid bij wat er in de raadszaal gebeurt. Als lid van de fractie zal ik straks alleen advies kunnen geven, wat ik met alle liefde zal doen. Maar dat neemt niet weg dat er een leegte in me zit. De komende tijd zal ik echter zo veel mogelijk volgen wat er gebeurt. Als er over vier jaar weer verkiezingen zijn verwacht ik weer een plek in de raad te kunnen innemen. Ik denk dat ik dan op de eerste of tweede plaats van de kieslijst van Gemeentebelangen zal staan. Ik ben nu weliswaar uit de raad, maar de raad zal nooit uit mij zijn…!”

Weering werd geboren in 1969 in Groningen. Hij groeide op in de gemeente Haren. Na de lagere school bezocht hij in de Lagere Technische School in de Wijert, waar de opleiding grafische techniek werd gevolgd. Hierna werd een begin gemaakt met een studie aan de MEAO, die na enige tijd werd ingeruild voor een administratieve richting in het Kort Middelbaar Beroepsonderwijs. Na de afronding hiervan besloot Jarko op 18-jarige leeftijd te gaan werken in de cakebakkerij van vader Weering in Nieuwe Pekela. Dat werk deed hij tien jaar lang. In die tijd haalde hij o.a. het ondernemersdiploma. Dat kwam goed van pas omdat het gezin naar Glimmen verhuisde en er een banketbakkerszaak opende.

Op 28-jarige leeftijd besloot Weering om samen met zijn zus een cursus braille te gaan volgen.. Tijdens deze cursus kwam Jarko opnieuw in aanraking met computers. We schrijven ‘opnieuw’, omdat in de jaren ervoor het werken met de computer een hobby van hem was. Weering: “Ik moest er mee stoppen door mijn visuele problemen. Door het volgen van de cursus braille kwam ik in aanraking met de combinatie van spraak en braille via de computer. Dat was een uitkomst! Ik kreeg thuis les. Na twee keer kon ik de man die de cursus gaf meer uitleggen dan hij mij. De leerling wist snel meer dan de meester zelf…!” Zijn leermeester gaf hem daarom het advies om emplooi te gaan zoeken in de wereld van de informatica. Dat gebeurde: Weering volgde twee jaar lang een beroepsvoorbereidende ICT-opleiding in Ermelo waarbij gebruik gemaakt werd van spraak en braille.

Na de voltooiing hiervan zat Jarko acht maanden lang werkloos thuis. In 2002 kwam hij in dienst bij Optelec, Dit bedrijf uit Barendrecht is‘s werelds grootste ontwikkelaar en fabrikant van optische en elektronische hulpmiddelen voor slechtziende en blinde mensen en mensen met dyslexie, waarmee hen toegang tot informatie wordt verschaft. Met deze hulpmiddelen kunnen deze mensen in zowel de school-, werk- als thuissituatie zoveel mogelijk zelfstandigheid behouden en, door hun beperking te overbruggen, zich ontwikkelen zoals alle anderen. Weering werkt nu 16 jaar voor dit bedrijf als trainer op locatie. Bij mensen thuis, op werkplekken van cursisten en op scholen, leert hij slechtzienden en blinden hun beperking te hanteren door gebruik te maken van braille en spraak op de computer. Weering: “Mijn jongste klant was zes jaar en de oudste cursist van nu is een dame van 97 jaar…! Ze heeft een respectabele leeftijd, maar is in haar doen en laten een jonge meid…! Sterker: ze probeerde mij zelfs het hof te maken…!”

Hoewel de vader van Weering een ‘rooie rakker’ was, werd er in het ouderlijk gezin niet veel over politiek gesproken. Discussies over politieke zaken en maatschappelijke ontwikkelingen in dat verband vonden nauwelijks plaats. Dat was merkwaardig, want hoewel vader niet op directe wijze actief was in de politiek, was hij er wel zijdelings erg bij betrokken. Met regelmaat kwam de toenmalige gemeenteraadsleden van de PvdA uit Haren ’s avonds in huize Weering op bezoek om advies over zaken die destijds in de gemeentepolitiek van het dorp speelden. Vader zat als bestuurder in diverse maatschappelijke organisaties: ”Hij had óf papieren onder de arm, óf de tafel lagen bezaaid met de nodige paperassen, zoals de dikke enveloppen met de raadsstukken van de gemeente… Vader las alles… Daar krijg je wel wat van mee…”

Toen Jarko verkering kreeg met zijn vrouw kwam de politiek wat meer om de hoek kijken. Met schoonvader Cornelis Hartlief vonden er regelmatig al dan niet verhitte discussies plaats over politieke zaken. Hartlief was, net als de vader van Weering, ook op bestuurlijk niveau maatschappelijk actief. Te denken valt aan de Eelder Jaarmarkt, de boermarke en andere agrarische organisaties. En hij vervulde een actieve rol binnen een lokale politieke partij: Gemeentebelangen. Dit laatste werd richtinggevend voor de politieke carrière van Jarko. Al gauw nam schoonpappa hem mee naar bijeenkomsten van zijn partij. Daar wist Weering zijn mondje te roeren over actuele politieke zaken en na enige tijd werd hij fractielid om vervolgens , zestien jaar geleden, op de kieslijst geplaatst te worden. Acht jaar geleden steeg Weering naar een 2e plek, waarop de verovering van een raadszetel volgde. (2010).

De betrokkenheid van Weering bij de lokale politiek zit diep: “Het gaat erom dat je je eigen mening richtinggevend kan laten zijn. Dat is bij de landelijk opererende partijen niet het geval. Daarnaast kunnen we vanuit een lokale partij veel meer rekening houden met wat onze inwoners bezighoudt!” In de nu lopende coalitievorming is Gemeentebelangen niet door Leefbaar Tynaarlo gevraagd om deel uit te maken van de nieuwe ploeg. Weering vindt dat vreemd: “We denken over de positie van onze inwoners bij het maken van politiek precies hetzelfde. Als de programma’s van beide partijen naast elkaar gelegd worden zijn er geen grote verschillen. Net als Leefbaar zijn wij ook voor een raadsprogramma i.p.v. een collegeprogram. Wel vind ik dat Leefbaar veel eerder had moeten kijken naar wat onze inwoners nodig hebben. Het raadsprogramma wordt nu zonder die basis voorbereid en dat is jammer. We verschillen in denkwijze niet veel van Leefbaar. Wel als het om de uitwerking van ideeën en beleid gaat. Verder zegt Leefbaar onafhankelijk te zijn, maar dat is niet zo. Ze hebben een poot in de Provinciale Staten en in het Waterschap (Kloos is hiervan lid). Dan is er van onafhankelijkheid geen sprake meer! Bovendien is Leefbaar soms onberekenbaar. Afspraken die bij het voorkoken van beleid in het presidium ( ‘kleintje raad’) soms raadsbreed, gemaakt zijn, worden regelmatig staande een vergadering, door Kloos en de zijnen teniet gedaan voor de bühne…! Dat laatste zien we ook bij populistische partijen…!”

In de gesprekken over de coalitie heeft Gemeentebelangen aangegeven in de komende raadsperiode een constructieve houding te zullen aannemen met betrekking tot de uitvoering van het nog op te stellen coalitieakkoord en het daaropvolgende raadsprogramma. In de formatie is nog wel gevraagd of Gemeentebelangen gedoogpartij wilde zijn. Weering: “Daarvoor hebben we bedankt. Als gedoogpartij moet je wel verantwoording afleggen, maar je kunt je niet verdedigen!”

Terugkijkend op zijn tijd in de raad spreekt Weering er zijn ergernis overuit dat de fractievoorzitter van de VVD bij herhaling wethouder Miriam van Dijk heeft aangevallen op momenten dat hij over voorkennis van zaken beschikte en zij niet. Weering: “Deze manier van met elkaar omgaan is ondermaats. Trouwens het is ook te betreuren dat haar eigen partij (D66) haar regelmatig niet steunde en geen stelling nam aangaande de verwijten die haar ten onrechte gemaakt werden.” Hoogtepunten komen zo één, twee, drie niet naar boven borrelen. Dieptepunten echter wel: “De bestuurscrisis en het daardoor ontstane chagrijn en wantrouwen was heel vervelend. De sfeer in de raadszaal en op het gemeentehuis is er enorm door verziekt en nog steeds zit er bij sommigen oudzeer. Het is goed dat de VVD door de verkiezingsuitslag een toontje lager moet gaat zingen…! Het voeren van oppositie zal lastig worden, hoewel dat wel op een harde manier plaats kan vinden” Ook de gang van zaken rondom de bouw van een supermarkt in Ter Borch ziet Weering als een dieptepunt. Hij verwacht dat de nieuwe super wel eens een stuk kleiner zou kunnen gaan worden dan de 3000 m2 die door de vorige raad als maximale grootte is aangeduid. Ook de bezuiniging op het bibliotheekwerk zouden volgens hem wel eens teniet kunnen worden gedaan.

In ons gesprek wordt één ding duidelijk: we hebben te maken met een bestuurder pur sang met het hart voor de burger op de goede plaats. Jarko Weering laat zich de kaas niet van het brood eten en er is dan ook geen twijfel: over vier jaar komen we hem in de raadszaal weer tegen als raadslid. Die rol past hem als een jas.

.